Na czym polega metoda ruchu rozwijającego Weroniki Sherborne?

Aby korygować zaburzenia, które utrudniają lub uniemożliwiają dzieciom ich prawidłowy rozwój, terapeuci już od dekad przygotowują specjalistyczne zestawy porad i ćwiczeń, które mogą zostać wykorzystane jako uzupełnienie terapii logopedycznych, pedagogicznych czy psychologicznych. Jedną z nich jest opracowana w latach 60-tych metoda ruchu rozwijającego Weroniki Sherborne. To system ćwiczeń ruchowych, który wpływa na rozwijanie świadomości własnego ciała i otoczenia, usprawnienie sfery motorycznej, dzielenie przestrzeni z innymi ludźmi oraz nawiązywanie z nimi bliskiego kontaktu. Niezwykłą siłą tej metody jest położenie nacisku na język ciała (ruch), co pozwala uczestnikom zajęć porozumiewać się ze sobą mimo różnic w języku mówionym, czy poziomie intelektualnym. Dodatkowo metoda ruchu rozwijającego może być dowolnie modyfikowana w zależności od wieku pacjentów oraz typu dysfunkcji.

Do kogo skierowana jest metoda ruchu rozwijającego?

Metoda ruchu rozwijającego Weroniki Sherborne znajduje szerokie zastosowanie w pracy z dziećmi z różnego rodzaju deficytami rozwojowymi. Sprawdza się szczególnie dobrze jako narzędzie wspomagające terapię młodych pacjentów, u których występuje upośledzenie umysłowe, autyzm, mózgowe porażenie dziecięce, zaburzenia emocjonalne bądź zaburzenia zachowania. Dodatkowo po konsultacji z neurologiem dziecięcym, pediatrą, psychologiem lub innymi specjalistami, może ona stanowić element leczenia dzieci pochodzących z niekorzystnych środowisk wychowawczych, głuchych oraz niewidomych. Metoda ruchu rozwijającego bywa również stosowana jako część programu terapii logopedycznej dzieci jąkających się oraz składowa psychoterapii dzieci nerwicowych, a także jako wstęp do innych zajęć terapeutycznych – pomaga maluchom, które nie radzą sobie m.in. z czytaniem i pisaniem.

Metoda Weroniki Sherborne – jak przebiegają zajęcia?

Ćwiczenia w ramach metody Weroniki Sherborne odbywają się w formie zajęć grupowych, w których uczestniczy od kilku do kilkunastu dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym. Towarzyszą im nie tylko terapeuci, ale także ich rodzice, rodzeństwo czy nawet nauczyciele. Początkowo ćwiczenia wykonuje się na kocu lub na materacu, jednak gdy dziecko nabierze już pewności siebie i zaufania do reszty grupy, wykorzystuje się całą dostępną przestrzeń. Aby zapewnić jak najlepszy kontakt z podłożem, zajęcia powinny odbywać się boso. Charakterystyczne dla ćwiczeń przeprowadzanych w ramach metody ruchu rozwijającego jest umożliwienie dzieciom wykonywania ich swobodnie, bez żadnej presji z zewnątrz i w swoim własnym tempie. Jednocześnie wykluczone są wszelkie przejawy współzawodnictwa. W efekcie zachęca to dziecko do bardziej twórczego działania, pobudza spontaniczność i aktywność, a ćwiczenia z drugim człowiekiem uczą współpracy oraz dzielenia się radością z innymi.